zonder vaste aarde

de laatste roos verwelkt in
mijn open hand, het drinkt uit
de kraters die ik heb geslagen, herstel
is als een wortel zonder vaste aarde

want iets in mij heeft reeds het licht verlaten
het verkent alvast de laan waar geen
berm zich in mij herkent achter de hoge
wallen waar de zee mijn ogen raakt

het leesgerei, bleek en onberoerd
is slechts geschiedenis in de naderende stilte
die de leegte vult met mozaïek samengevoegd
met de foetushouding waar angst

de duivel niet kon ontvluchten

het kind verpopt in de trage tijd
die de nacht ontbindt van zekerheid, dromen
dansen niet meer, het zijn de pedalen
van dagen niet meer komen

elze Written by:

Echtgenoot, Vader & Schrijver van inmiddels twee dichtbundels,

One Comment

  1. Ivonne
    november 25
    Reply

    Ontroerend………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *