waarop ik leun

mijn gemoed mijn vers hoe
groet u mij op deze wankele morgen
waar de regen is gezaagd tot brede
vensters waarop ik leun

ik overzie geen tijd, ‘k ben verslagen
‘k voel me ontheemd in mijn op maat
gesneden vel, hoe rijm ik toch de uren tot een
volle dag, god zal het nimmer weten

ik wil niet bewegen, slechts mijn hart
vult nog mijn gemoed, al zijn de aderen rank
aan vrees toch stilt de soberheid de woorden
die ik lees

het maakt niet uit, het concert zonder dirigent
kent deze muziek, een herhaling van zetten
dient het couplet van souplesse in de geest
van ervaring – wellicht zonder interesse-

elze Written by:

Echtgenoot, Vader & Schrijver van inmiddels twee dichtbundels,

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *