steeds die ene nacht

geduldig breekt de avond
door mijn laatste silhouet
dat als hars zich vormt
waarin de geest is gegoten

tijd niet aanwezig, het bed
ver weg, doch mijn gelaat vertoont
de resten van het laatste gesprek
met de trede van het spoor nog aan mijn voeten

iets in mij vergat te dromen, wellicht
dat de nacht zich strijdbaar had willen tonen
in het ornament dat mijn leven positioneerde
in de gestalte van een rechtlijnig streven

het evenwicht geruwd naar het gevolg
dat alle slagen van het hart in een ritmisch
spektakel bezong deinsde terug
voor de waarden

die ik diep in mijn handen had begraven

elze Written by:

Echtgenoot, Vader & Schrijver van inmiddels twee dichtbundels,

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *