het is verzwegen

de stedelijke verwerving
dreigt het innerlijk ineen te laten storten
het robuust opgezette bijgebouw
vertoont reeds mankementen

kaften brokkelen af, het steen poreus
ratelt als de zon zijn ogen breekt
zelfs schaduwkanten vensteren in
het beluisterd licht

dat achter een gesloten poort opwelt
tot een bron van pijn

de zetel van onrust is bezet met
verdoofde stemmen, hallucinaties zijn
als trofeeën en coryfeeën

tijdelijkheid stevent af op een plotselinge daad

het is verzwegen

monden zijn gekluisterd, ze zijn
vereeuwigd in het luchtledige van klei

elze Written by:

Echtgenoot, Vader & Schrijver van inmiddels twee dichtbundels,

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *