Groningen beeft, [ mien hoogelaand ]

het gebeente van de aarde
ontdaan van sculptuur verdicht
met kleien dikke lagen schreit
de hemel waterblank

het glazuur dof en uitgewrongen
barst in tranen los, vergoten is haar kracht
als huizen sterven en landerijen
zinken in de waanzin van iemands macht

ik geef haar mijn laatste beetje zand
vul haar scheuren met wokkels en kwadrant
wrijf de regen van haar huid
al protesteert de nam voluit

we zullen strijden tot het bloed
verjaart en oude diepe wallen
drijven op het lijden
dat ons niet wordt bespaard

elze Written by:

Echtgenoot, Vader & Schrijver van inmiddels twee dichtbundels,

Be First to Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *